Die Brief aan die Hebreërs - 11 (Christus ons "Pontifex")

Indien u hierdie preek wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige Woordverwerkingsprogram (bv. MS Word of Word Perfect) – druk daarna gewoon uit.

1.    VOORAF:

        Hoofstuk 4 sluit af deur weer terug te keer na die sentrale tema van Jesus as die Joodse volk se allerlaaste Hoë Priester. Ons gaan dan vanoggend na Jesus Christus as Hoë Priester kyk en ons gaan dit aan die hand van die volgende opskrifte doen:

·           Sy volmaakte Amp (v.14).

·           Sy volmaakte Medelye (v.15).

·           Sy volmaakte Uitnodiging (v.16).

2.    SKRIFLESING:

       Hebr.4:14-16 ~ Terwyl ons dan nou ’n groot Hoëpriester het wat reeds deur die hemele gegaan het, Jesus, die Seun van God, laat ons vashou aan die geloof wat ons bely. ¹⁵Die Hoëpriester wat ons het, is nie Een wat geen medelye met ons swakhede kan hê nie; Hy was immers in elke opsig net soos ons aan versoeking onderwerp, maar Hy het nie gesondig nie. ¹⁶Kom ons gaan dan met vrymoedigheid na die genadetroon, sodat ons barmhartigheid en genade ontvang en so op die regte tyd gered kan word.

3.    INLEIDEND:

       Hierdie perikoop vorm ’n baie belangrike oorgang van die een gedeelte van die Hebreërbrief na die volgende gedeelte.  

       Israel se Hoë Priesters was gedurende die Ou Testamentiese tydperk, of onder die Ou Verbond, afgesonder deur God en wel vir ’n twee-ledige bediening. Aan die een kant was hulle God se verteenwoordigers by Sy volk, deur o.a. die Woord van God aan die volk oor te dra, maar aan die anderkant het hulle ook die mense voor God verteenwoordig, deur die volk se gebede en offerandes voor Hom te bring.

      

       Dit is interessant om te weet dat, toe die vroeë Christene die Hebreeuse Ou Testament in Latyn vertaal het, hulle die woord vir "priester", vertaal het met die Latynse woord "pontifex" wat letterlik "brugbouer" beteken.

       Wat ook belangrik is om te weet t.o.v. die Hoë Priesterlike amp, was dat dit oorerflik was (Eks.29:29-30) – iets waaraan die skrywer breedvoerig aandag gaan skenk in hoofstuk 7. T.w.v. agtergrond moet ons ook voortdurend in gedagte hou dat die Hoë Priester die enigste was, wat die Allerheiligste in die Tabernakel (en later die Tempel) kon binnegaan en dit het net eenkeer per jaar geskied  en wel op die Dag van Versoening (Lev.16:1-25).

       Ons perikoop waarna ons vandag kyk, dien beide as ’n finale gevolgtrekking t.o.v. die vermanings in 3:1 tot en met 4:16, maar dien terselfdertyd as inleiding vir die wonderlike uiteensetting en verklaring, of lering oor die Hoë Priesterskap van Jesus die Christus, en wel tot en met 10:25.

       Tot nou was die boodskap in hierdie brief hoofsaaklik negatief: as jy nie glo nie, is jou verdoem – vir ewig verwyder van God se teenwoordigheid; jy sal nooit Sy rus kan binnegaan nie. Net soos wat die Hebreërskrywer hierdie negatiewe boodskap moes oordra, net so moet ons dit ook van tyd tot tyd doen, want God Almagtig is nie nét ’n liefdevolle en genadige God nie – Hy is ook ’n heilige God en daarom moet ons voortdurend gewaarsku word en moet ons andere ook aanhoudend waarsku en as ons baie mooi daaroor dink, is dit eintlik ’n boodskap wat ten alle tye verwelkom moet word, want agter hierdie boodskap van veroordeling, vind ons steeds God se liefde en genade (net soos dit die geval is met die tug in Matt.18).  

       Die boodskap verander egter nou na die positiewe kant, want die Evangelie van Jesus Christus hou ons nie alleen uit die hel nie, dit vermag veel-veel meer as net dit, want dit skenk aan ’n ieder en ’n elk wat sy geloof in Jesus Christus as Verlosser plaas, geestelike lewe. Ons moet verlossing in Christus dus nie alleen najaag omdat dit ons uit die hel kan hou nie – nee, ons moet dit najaag omdat dit aan ons die ewige lewe in Christus skenk. Ons moet daarna strewe en met alles in ons dit najaag, nl. om in God se rus in te gaan en nie omdat ons God se oordeel vrees nie, maar omdat God ’n genadige God is – Hy is nie net ’n regverdige Regter nie, maar ook ’n genadige en getroue Hoë Priester!

4.    SY VOLMAAKTE AMP:

       Die Hebreërskrywer begin hierdie paragraaf deur in v.14 te sê ~ Terwyl ons dan nou ’n groot Hoëpriester het wat reeds deur die hemele gegaan het, Jesus, die Seun van God, laat ons vashou aan die geloof wat ons bely. Die laaste woorde motiveer ons om vas te hou aan die geloof wat ons bely – waarom? Nie net omdat ons God se ewige rus daardeur kan binne gaan nie, maar omdat (sê die skrywer) Jesus die Seun van God reeds deur die hemele gegaan het en nou die amp van Hoë Priester beklee.

       Hierdie feit, nl. dat Jesus, Hoë Priester is, is alreeds ’n paar keer in die Hebreërbrief beklemtoon – so het ons bv. in 1:3 gesien dat Hy die reiniging van ons sonde bewerkstellig het. In 2:17 lees ons dat Hy ’n getroue en barmhartige Hoë Priester geword het ten einde versoening vir ons sonde te maak. In 3:1 verklaar die skrywer van die brief vir ons, dat Jesus, die Apostel en Hoëpriester van ons geloof is.

       Die Ou Testamentiese Hebreërs was intens afhanklik van die optrede van die Hoë Priester wat betref die vergifnis van hul sonde en die skrywer wil nou hier vir sy lesers aantoon, dat ook ons wat deel uitmaak van die Nuwe Verbond, ’n Hoë Priester het. Daar is egter ’n geweldige groot verskil tussen die Hoë Priester waaroor ons beskik en die Israeliete se Hoë Priesters (bv. Aäron), want die aardse Hoë Priesters het een keer per jaar op die Groot Versoendag ("Yom Kippur") uit die teenwoordigheid van die volk "verdwyn", wanneer hy die Allerheiligste binne gegaan het om versoening vir die volk se sonde te doen deur ’n offerdier se bloed as versoeningsimbool op die altaar te sprinkel – die volgende dag was die Hoë Priester egter weer tussen sy volksgenote en ’n jaar later moes hy die hele ritueel weer van voor af herhaal. Jesus daarenteen, het deur die hemele gegaan (v.14) ná Sy hemelvaart en sodoende permanent na die Heiligste van die Allerheiligste gegaan, maar met die geweldige groot verskil – Hy het nie die bloed van ’n offerdier gebruik om versoening tussen God en die mens te bewerkstellig nie – nee, Hy het Sy eie bloed gestort daarvoor – Hy het Sy eie lewe daarvoor gegee!

       Die Israelitiese Hoëpriesters moes op die Groot Versoendag deur drie deure gaan om uiteindelik in die Allerheiligste te kom waar die offer vir die volk se sonde gedoen is. Eerstens het hy met die offerdier se bloed, deur die eerste deur gegaan – dit was die deur in die Buitehof. Hierna is hy deur die deur wat lei na die Heilige Plek en dan derdens het hy deur die deur gegaan wat na die Allerheiligste gelei het. Dit is opmerklik om in v.14 te lees dat Jesus deur die hemele gegaan het – waarom meervoud, "hemele"? Wat bedoel hy hiermee? Ons lees in 2 Kor. 12:2-4 van ’n derde hemel ~ Ek ken ’n man wat aan Christus behoort. Veertien jaar gelede is hy weggeruk tot in die derde hemel. Of dit met die liggaam was of sonder die liggaam, weet ek nie, net God weet dit. ^3–4Ek weet ook dat hierdie man weggeruk is na die paradys toe. Of dit met die liggaam was of sonder die liggaam, weet ek nie, net God weet dit. Daar het hy woorde gehoor wat ’n mens nie kan of mag uitspreek nie. Daar is derhalwe sprake van drie hemele en hierdie drie hemele, is die eerste hemel (die atmosfeer); die tweede hemel (die buitenste ruimte) en die derde hemel, is die allerheiligste – daar waar Christus in die teenwoordigheid van God is en waar elke gelowige uiteindelik ook die ewige rus sal binnegaan.

       Jesus het dus in teenstelling met die aardse Hoë Priesters, deur die hemele gegaan, waar Hy nou aan die regterhand van God sit (Hebr.1:3) – iets wat geen aardse Hoë Priester ooit kon vermag nie en waarom het Christus deur die hemele gegaan? Omdat Sy versoeningswerk afgehandel is en Hy steeds voorbidding vir elkeen van Sy kinders doen. Jesus se amp as Hoë Priester is dus een van volmaaktheid.

       Ons moet ook besef dat Jesus minder as 40 jaar voor Jerusalem in 70 n.C. geval het, gekruisig is. Met die val van Jerusalem is die Tempel ook verwoes en is die enigste plek waar offerandes aan God gebring is, daarmee saam vernietig. Van kort na Jesus se hemelvaart dus, is daar nog nooit weer enige offerandes deur die Jode gebring nie. Ja, "Yom Kippur" word steeds as die mees heilige dag deur die Jode gevier, maar geen priesters is meer betrokke en geen offerandes word meer gebring en daar bestaan nie meer ’n tempel waar offers gebring kan word nie.

       Enige formele priestersamp of –funksie sal nou impliseer dat die afgehandelde en volmaakte offer wat Jesus Christus aan die kruis gebring het, nie voldoende is nie. Daar is derhalwe geen plek meer in die Christelike godsdiens vir priesters en offerandes nie, want Jesus is die finale en volmaakte Hoë Priester en daarom kan enige gelowige deur geloof in Jesus Christus, nou direk toetree tot die teenwoordigheid van God, want die oomblik toe Jesus gesterf het, het die Voorhangsel in die Tempel van bo tot onder, middeldeur geskeur en was daar geen skeiding meer tussen die allerheiligste en enige ander deel van die Tempel nie – die mens wie op God se voorwaardes na Hom wou kom, het dus vrye toegang verkry.

       As ons bg. in gedagte hou verstaan ons die skrywer se laaste sinnetjie in v.14 beter, wat sê ~ ... laat ons vashou aan die geloof wat ons bely. Die moontlikheid het steeds in die tyd van die vroeë Christene bestaan dat die ou Joodse rituele weer ’n aanvang kon neem en daarom is die skrywer bekommerd daaroor dat sy lesers, wat uit die Jodedom bekeer is, te midde van swaarkry, maklik weer sou terugval op die ou Joodse Levitiese stelsel waar hulle weer gebruik kon maak van "priesterlike-tussengangers", offerandes en al die ander gebruike en rituele wat met die Joodse geloof gepaard gaan het.

       Die Hebreërskrywer hou egter die volmaakte Hoë Priesteramp van Jesus aan sy lesers voor, ten einde hulle daardeur aan te moedig om Jesus Christus as Verlosser te bly bely en daarom vas te hou aan hulle geloofsoortuigings wat betref die Evangelie.

5.    SY VOLMAAKTE MEDELYE:

       Om die lesers te help om hul greep op hul belydenis te verstewig, skryf die apostel die woorde van v.15 aan hulle ~ Die Hoëpriester wat ons het, is nie Een wat geen medelye met ons swakhede kan hê nie; Hy was immers in elke opsig net soos ons aan versoeking onderwerp, maar Hy het nie gesondig nie. Hier wil die skrywer nie alleen sy lesers aanmoedig om vas te hou aan hul belydenis as Christene nie, maar hy motiveer hulle ook verder om dit te doen, deur vir hulle op die Hoë Priester, Jesus Christus se volmaakte medelye te wys.

       Ons moet besef dat hierdie uitspraak van die skrywer ’n geweldige stelling was wat hy gemaak het, want die algemene opvatting onder die mense (veral aangevuur deur die Stoïsyne – ’n Grieks filosofiese denkrigting) was dat die primêre karaktereienskap (attribuut) van God, een van apatie was (die afwesigheid van drif, hartstog of strewe – geen gevoel of emosie nie) en om nou te sê dat Christus medelye met Sy kinders het, was ’n vreemde gedagte vir hulle, want hulle het gevoel dat indien God ’n gevoel kon hê, kon mense Hom manipuleer en beheer en daarom kon Hy nie volkome God wees nie. Om dus te sê dat God medelye met Sy kinders kon hê, was ’n radikale uitspraak en moeilik vir sy lesers om te verwerk.

       Die Hebreërskrywer wil egter sy lesers laat verstaan dat Christus nie so ver verwyder van hulle is, as wat hulle gedink of geglo het nie, want dit was nog een van die redes waarom Hy mens geword het, sodat Hy elke versoeking en beproewing en pyn en lyding kon deurgaan wat ons elke dag beleef, trouens dit wat Hy deurgemaak het, is ondenkbaar meer en intenser as wat ons ooit kan droom om deur te maak en wat meer is, deur al hierdie beproewing wat Hy ervaar het (die versoekings in die wildernis; Getsemane; Golgota; ens.), het Hy nooit – nie een enkele keer, gesondig nie - dit alles, kwalifiseer Hom dus by uitnemendheid om ons te verstaan en simpatie met ons te hê – Hy is dus die volmaakte Een om medelye met ons swakhede te hê. 

6.    SY VOLMAAKTE UITNODIGING:

       Die skrywer sluit hierdie kort, maar baie treffende en belangrike paragraaf op gepaste wyse af met ’n oproep tot gebed ~ Kom ons gaan dan met vrymoedigheid na die genadetroon, sodat ons barmhartigheid en genade ontvang en so op die regte tyd gered kan word (v.16).

       Die Griekse woord wat vir "vrymoedigheid" hier gebruik word, is παρρησία (parrēsia) (en beteken letterlik, om sonder vrees en met vrymoedigheid en opgewekte durf en selfversekerdheid, te praat en/of iets te doen. Wat verder interessant is van hierdie woord, is dat dit nooit in heidense godsdienstige taal gebruik was om na gebed tot hulle gode te verwys nie; dit was die Jode wat eerste begin het om dit te gebruik in die Griekse Ou Testament ten einde gebed te beskryf, nl. ’n handeling waar jy as gelowige, jou hart ten volle voor God kon uitstort.

       Natuurlik is hier ook geen sprake van oneerbiedigheid of minagting nie en word gelowiges eerder aangemoedig om met vrymoedigheid en sonder huiwering na God te kom in gebed. Wat ’n kontras met die huiwerige en amper vreesagtige gesindheid waarmee die Ou Testamentiese Hoë Priester die Allerheiligste genader het. Hierdie is een van die grootste openbarings van hierdie brief, nl. dat ons met vrymoedigheid God se genadetroon, deur Jesus Christus ons Hoë Priester, kan nader.

       Wanneer ons met vrymoedigheid nader tot God se genadetroon, is dít presies wat ons ontvang – genade! Ons ontvang genade t.o.v. ons mislukkings en sonde uit die verlede. Ons ontvang genade t.o.v. ons versoekings en pyn en vervolging – ons laste en hartseer. Ons ontvang genade t.o.v. ons huidige en toekomstige behoeftes. In kort, ons ontvang en ervaar ons Hoë Priester se volmaakte voorsiening in alles wat ons nodig het – vertrou Hom net daarvoor en nader Sy genadetroon met vrymoedigheid.

       Hierdie woord "vrymoedigheid" is die vertaling van die werkwoord wat in die teenswoordige tyd gebruik word – dit impliseer dus dat hierdie uitnodiging om na God se genadetroon te gaan, op ’n voortdurende aksie dui dat ons  derhalwe uitgenooi word tot ’n intieme, maar spesifiek ook op ’n onophoudelike interaksie met ons Verlosser, Jesus Christus.     

7.    AFSLUITING:

       Paulus sê in 1 Kor.10:13 ~ Geen versoeking wat meer is as wat ’n mens kan weerstaan, het julle oorval nie. God is getrou. Hy sal nie toelaat dat julle bo julle kragte versoek word nie; as die versoeking kom, sal Hy ook die uitkoms gee, sodat julle dit kan weerstaan. Christus Jesus ons Hoë Priester, verstaan ons swaarky volkome en daarom sal Hy ook volkome voorsien.

       Hoe kan enige iemand so ’n genadige en liefdevolle en begripvolle Hoë Priester en Redder verwerp – ’n Hoë Priester wat ons nie net duld voor Sy troon nie, maar wat ons uitnooi om tydig en ontydig en met vrymoedigheid voor Sy genadetroon te verskyn.

       Jesus Christus is voorwaar ons Hoë Priester; ons "Pontifex" – die ware Brugbouer tussen God en ons en ons word genooi om tydig en ontydig met groot vrymoedigheid en openheid na Hom te gaan, met alles wat ons in ons gemoed ronddra!

---

[1] Boodskap deur Kobus van der Walt te Vaaldriehoek Gereformeerde Baptistegemeente - Sondag, 09 September 2012

Die Brief aan die Hebreërs - 10 (God se Belofte)

Indien u hierdie preek wil uitdruk – Verlig die teks in hierdie venster en kopieer en plak dit daarna in enige Woordverwerkingsprogram (bv. MS Word of Word Perfect) – druk daarna gewoon uit.

 1.    VOORAF:

       Verlede Sondag het ons gehoor hoe die Hebreërskrywer sy lesers vanuit Ps.95 waarsku om nie soos hul voorouers, hardkoppig, ongelowig en ongehoorsaam te wees nie, want net soos hul voorouers nie die Beloofde Land kon binnegaan nie, a.g.v. hierdie ongeloof en opstand, net so kon sy lesers (en daarom ook ons), die ewige rus misloop indien hulle sou volhard in hulle ongeloof en ongehoorsaamheid.

2.    SKRIFLESING:

       Hebr.4:1-13 ~ Terwyl die belofte om in sy rus in te gaan nog van krag is, moet ons oppas dat dit nie miskien later blyk dat een van julle agtergebly het nie. ²Ons het die blye boodskap ontvang net soos hulle, maar hoewel hulle die prediking gehoor het, het dit hulle niks gebaat nie, omdat hulle nie geglo het wat hulle gehoor het nie. ³Ons wat glo, gaan wel in die rus in, maar hulle nie, soos God gesê het: “Toe het Ek in my toorn ’n eed afgelê: In my rus sal hulle beslis nie ingaan nie.” En tog was sy werk ná die skepping van die wêreld reeds afgehandel, ⁴want êrens in die Skrif word van die sewende dag dit gesê: “En God het op die sewende dag gerus van al sy werk,” ⁵terwyl hier weer gesê word: “In my rus sal hulle beslis nie ingaan nie.” ⁶Dié wat vroeër die blye boodskap gehoor het, het dus vanweë hulle ongehoorsaamheid nie in sy rus ingegaan nie, maar vir sommige bly die moontlikheid bestaan om in sy rus in te gaan. ⁷God het immers weer ’n dag bepaal, naamlik “vandag”, wanneer Hy, soos reeds voorheen aangehaal, soveel later by monde van Dawid sê: “Vandag, as julle sy stem hoor, moet julle nie hardkoppig wees nie.” ⁸As Josua hulle in die rus laat ingaan het, sou God nie daarná nog van ’n ander dag gepraat het nie. ⁹Daar wag dus nog steeds ’n sabbatsrus vir die volk van God, ¹⁰want elkeen wat in die rus van God ingaan, rus

van sy werk, net soos God van Syne. ¹¹Laat ons ons dan beywer om

in daardie rus in te gaan, sodat niemand hulle voorbeeld van ongehoorsaamheid navolg en ook omkom nie. ¹²Die woord van God is lewend en kragtig. Dit is skerper as enige swaard met twee snykante en dring deur selfs tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg. Dit beoordeel die bedoelings en gedagtes van die hart. ¹³Daar is ook niks in die skepping wat vir God onsigbaar is nie; alles lê oop en bloot voor sy oë. En aan Hom moet ons rekenskap gee.

3.    SKEMA:

            In opvolging van die skrywer se waarskuwing van die gevaar om weg te draai van God en die wyse waarop die lesers se voorouers hul rug gekeer het op God en hulle derhalwe God se Rus misgeloop het, kom hy nou en hou hy die belofte van ’n Sabbatsrus vir God se kinders voor oë.

            Die skrywer is ’n man van Joodse oorsprong en hy skryf aan Jode wat in Christus Jesus as die Messias – die Verlosser, glo en a.g.v. sy en sy lesers se besondere goeie kennis van die Ou Testament, kan hy met groot gemak sy rede o.a. op Ps.95 en Gen.2:13 laat rus. Waarom verwys hy en gebruik hy hierdie twee Skrifgedeeltes uit die Ou Testament? Omdat beide gedeeltes keer op keer tydens die Sabbat aan die gemeente voorgelees was en is beide gedeeltes dan ook deeglik vasgelê in die gemoed van elke Jood en beide hierdie gedeeltes beklemtoon dan ook die feit dat die Sabbat, ’n dag van rus is. In die lig hiervan, kan ons dan ook vanoggend se Skrifgedeelte onder die volgende opskrifte behandel:

·        God se Rus (v.1);

·        Elemente (vv.2-7);

·        Aard (vv.8-10);

·        Noodsaak (vv.11-13).

4.    GOD SE RUS:

        In v.1 verwys die Hebreërskrywer na ’n belofte – ’n belofte wat steeds van krag is en hy sê dan ook dat hierdie belofte wat ontvang kan word, "sy rus" is. Wie is die "sy" waarna hier verwys word? Ten einde dit te beantwoord, moet ons na die konteks hier kyk en daarvoor moet ons terug gaan na 3:11 ~ Toe het Ek in my toorn ’n eed afgelê: In my rus sal hulle beslis nie ingaan nie. In v.7 het ons gesien dat dit die Heilige Gees was wat daar aan die woord was. "Sy rus" waarvan hier dan gepraat word, is "God se rus".

       Die skrywer sê egter aan sy lesers dat hulle daarop moet let, dat hul voorouers hierdie rus van God misgeloop het, maar in Sy groot en wonderlike genade, is hierdie belofte van rus nie vir ewig verby nie – nee, dit is steeds van krag – die ESV sê: "it still stands". Daar is derhalwe ’n tweede kans aan die Nuwe Testamentiese gelowiges gegee – die nageslag van God se volk wat Sy toorn vir hulleself daar in die wildernis op die hals gehaal het en nié God se rus kon binnegaan nie – hierdie nuwe geslag het nog ’n kans – hulle kan God se belofte steeds ontvang en Sy rus binnegaan, maar die Heilige Gees rig ’n ernstige waarskuwing tot hulle (net soos in 3:7-8), nl. om daarop te let dat hulle nie hierdie belofte moet misloop, deur in die wildernis van hierdie wêreld, agter te bly nie.

o    Betekenis: Ons het nou net gesê dat hierdie belofte waarvan ons hier in v.1 lees, verwys na God se rus – wat is die betekenis van hierdie woord "rus"? Die Griekse woord wat hier in die oorspronklike teks gebruik word vir "rus", is κατάπαυσις (katapausis) en dit het meer as een betekenis.

-        Dit beteken o.a. om op te hou werk of om op te hou met ’n bepaalde aksie waarmee jy besig is. Die gedagte is dat ons as gelowiges kan ophou om ons eie heil te probeer uitwerk – ons kan rus in God se genade; ons kan ophou om

God te probeer beïndruk met ons patetiese vleeslike werke.

-        Dit kan egter ook beteken om vryheid te ervaar van wat ons ook al mag bedreig; van allerlei kwellinge – fisies, sowel as emosionele bedreigings. Dit impliseer natuurlik nié dat allerlei bedreigings van gelowiges sal wyk nie, maar om onnodig ontsteld te raak daaroor, is nie meer nodig nie, want ons kan nou innerlike vrede en kalmte ervaar, omdat God in Sy almag en soewereiniteit, in beheer is en Hy presies weet wat die beste vir ons is.

-        Nog ’n betekenis wat toegeken kan word aan God se rus, of κατάπαυσις (katapausis) dan, is om te lê, of om jouself te vestig (soos in ’n nuwe dorp bv.), of om herstel of gerestoureer te wees, of om veilig te voel. Die toepassing van hierdie betekenis, is om m.a.w. in Christus te rus en om geen onsekerheid meer te ervaar oor jou ewige bestemming nie en ons word net nie meer deur allerlei dwaalleringe rondgeslinger nie (Ef.4:14). Ons is dus stewig gevestig in Christus en ons het geen twyfel meer oor ons kindskap nie.

-        Rus beteken ook om op iets of iemand te leuen of te steun. Om dus in God se rus in te gaan impliseer dat ons vir die res van ons lewe, op God kan steun, met dié wete dat Hy ons nooit in die steek sal laat nie – ons kan dus in alles en vir alles op Hom vertrou. Dit is m.a.w. ’n verhouding waarin ons sekuriteit kan ervaar en wanneer ons dit nie ervaar nie, impliseer dit dus dat ek nog nie geheel en al in God se rus ingegaan het nie.

       Die rus waarvan hier in Hebreërs gepraat word, sluit al hierdie betekenisse in en dít is die sekondêre rus wat God nou reeds aan elke gelowige bied.

       Die primêre betekenis het egter te doen met die rus wat die Beloofde Land eintlik vir die Israeliete gesimboliseer het, nl. die ewige lewe, maar wat hulle nooit volkome verstaan het nie en wat hulle misgeloop het, a.g.v. hulle ongeloof en ongehoorsaamheid en net soos wat Israel, God se rus misgeloop het, het siel na siel sedertdien (en selfs vóór dit) God se reddingsrus misgeloop a.g.v. hulle ongeloof.

o    Beskikbaarheid: Hierdie belofte van God aan Sy kinders om in Sy rus in te gaan, is ’n belofte wat steeds van krag is (v.1), trouens dit was en is beskikbaar gestel aan drie verskillende geslagte:

-        Ons sien eerstens in v.8 dat hierdie belofte aan Moses se geslag gebied is. Ons sien egter ook in v.8 dat selfs Josua (Moses se opvolger) nie die volk wat uit Egipte weggevoer is, die land kon binnelei nie – hy was dus nie ’n suksesvolle verlosser nie – al beteken sy naam presies dieselfde as Jesus se Naam, nl. Verlosser (יְהֹושֻׁעַ / yəhowšuʿa –  "Jeshua").

-        ’n Paar eeue later sien ons in Ps.95, dat hierdie belofte weereens deur Dawid, aan die volk Israel voorgehou word, maar ook Dawid was slegs maar ’n skadu van die volmaakte verlossing wat in Jesus sou kom, want dit is uit Dawid se nageslag dat die Seun van God sou kom om die volmaakte en ewige rus vir Sy kinders te bewerkstellig en aan te bied.

-        Nog ’n klompie eeue later het Jesus dan gekom en vir die laaste keer, God se rus aan die huidige geslag waarin ons lewe, kom bied. V.1 waarsku egter die lesers van die Hebreërbrief, nl. dat hulle hierdie belofte kan misloop, net soos die Israeliete van ouds. Die skrywer sê "oppas" – ...oppas dat dit nie miskien later blyk dat een van julle agtergebly het nie. Daar is egter sekuriteit vir diegene wat in Jesus Christus ingeplant is, want Luk.12:32 sê ~ Moenie bang wees nie, klein kuddetjie, want dit was die wil van julle Vader om die koninkryk aan julle te gee. Vir diegene wie egter hul harte verhard en nie gehoor gee aan God se waarskuwing in v.1 nie, is Matt.10:28b ’n vreesaanjaende en harde werklikheid ~ ... vrees Hom eerder wat sowel die liggaam as die siel in die hel kan laat vergaan.

       Wat ons egter ook moet verstaan, is dat hierdie belofte om God se rus binne te gaan, steeds vas sal staan totdat Christus weer kom en daarom sal die geleentheid steeds bestaan tot Jesus op die wolke verskyn – en hierdie belofte is vir alle nasies en volke beskikbaar – ook vir die Jode van ons dag. Kan ons ooit groter genade as dít ontvang?

5.    ELEMENTE:

       God se rus – Sy redding, is gebaseer op drie elemente:

Persoonlike geloof; God se soewereine besluit, en ’n onmiddellike reaksie aan die mens se kant.

o    Persoonlike Geloof: In beide die Ou Testament, sowel as die Nuwe Testamentiese era het mense tot redding gekom en kom mense steeds tot redding deur die verkondiging van die Woord – dit sien ons dan ook in v.2 waar die skrywer sê ~ Ons het die blye boodskap ontvang net soos hulle. Die skrywer gaan egter voort in v.2 en hy sê ~ ...maar hoewel hulle die prediking gehoor het, het dit hulle niks gebaat nie, omdat hulle nie geglo het wat hulle gehoor het nie. Om die Woord te hoor; om die Evangelie van Jesus Christus gepredik te hoor, is m.a.w. nie opsigself genoeg om iemand in God se rus te laat ingaan nie – daar is derhalwe ’n baie belangrike element wat kortkom voor redding kan plaasvind en dit is geloof. Die skrywer sê dat die Israeliete nie God se rus kon binnegaan nie, omdat hulle nie geglo het nie. Geloof is dus ’n noodsaaklike element alvorens enige iemand, God se rus kan binnegaan.

       Die verskil tussen die "luisteraars" van die woestyn en dié van die ware gelowiges lê dus nié in die boodskap wat vir beide ’n Woord van belofte was nie, maar in die wyse waarop daar geluister was en in ons tyd geluister word. Die Israeliete van destyds se "hoor" was sonder geloof – ware geestelike gehoor behels aktiewe luister – "geloofs-luister", as element. Die Israeliete het nie God se Woord en daarom Sy beloftes aanvaar nie. Hulle het God nie vertrou nie – hulle het Hom nie geglo en in Hom geglo nie. Wanneer ons glo, sê die Hebreërskrywer in v.3, sál ons in God se rus ingaan.

      

       Die Israeliete egter, het God se rus in die Beloofde Land misgeloop al het hulle die Wet gehad – hulle probleem was dat hulle nie gehoorsaam was nie. Om die Woord te besit en die Woord te ken is ’n geweldige voordeel – maar slegs as ons gehoorsaam is daaraan, daarom dat Paulus in Rom.2:25 sê ~ Die besnydenis het waarde alleen as jy die wet van Moses onderhou. Maar as jy die wet voortdurend oortree, is jou besnydenis niks anders as onbesnedenheid nie.

       Die enigste manier om waarlik ’n gelowige te wees, met God se ewige rus as belofte, is om in God te glo én om  gehoorsaam te wees aan Sy Woord. Wanneer dit egter nie die geval is nie, geld die vonnisoplegging van God op die ongehoorsame Israeliete ook vir ons, nl. ~ Toe het Ek in my toorn ’n eed afgelê: In my rus sal hulle beslis nie ingaan nie.

       Ons vind ’n baie interessante gedeelte in vv.3b-4, nl. ~ En tog was sy werk ná die skepping van die wêreld reeds afgehandel, ⁴want êrens in die Skrif word van die sewende dag dit gesê: “En God het op die sewende dag gerus van al sy werk. Waarom sou die Hebreërskrywer hierdie verse neerpen, want dit klink amper half onvanpas en dit is asof dit totaal uit plek is? Die skrywer wil vir ons verduidelik hoe God se rus daar uitsien en daarom vergelyk hy dit met die rus soos wat God op die sewende dag gerus het nadat Hy hemel en aarde geskape het (Gen.2:2).

       Adam en Eva was na die skepping en tot voor die sondeval, in ’n volmaak geregverdigde toestand – hulle het in ’n volmaakte verhouding tot God verkeer. Hulle het in ’n volmaakte rustoestand verkeer. Hulle het God se vergifnis nie nodig gehad nie. Hulle het geen vrese en angs, of hartseer ervaar nie. Hulle het nie aanmoediging benodig nie, want hulle het nie misluk nie. Dit was Adam en Eva se "rus" in God. God het Sy volmaakte skeppingswerk afgehandel en Hy het gerus. Die mens was God se volmaakte skepsels en hulle het in Hom gerus.

       Kort na die skepping het iets egter drasties skeef geloop, want die satan het twyfel by die mens gesaai t.o.v. God se Woord en Sy liefde en Adam en Eva kies om eerder die satan te glo. Die oomblik toe hulle hul vertroue in God verloor, het hulle ook die voorreg om in Hom te rus, verloor. Dit alles het tot gevolg gehad dat die herstel van hierdie gebroke verhouding, die sentrale tema van die Bybel geword het. God het hierdie gebroke verhouding dan ook herstel, deurdat Hy Sy Seun, Jesus Christus, gestuur het om dit te bewerkstellig – deur Jesus Christus is die moontlikheid weer daargestel vir die afgestorwe mens om lewe te kan ontvang – is God se rus weer beskikbaar gestel aan diegene wie glo!

o    God se Besluit: Die Israeliete wat gesondig het en nie meer geglo het en gehoorsaam was aan God terwyl hulle deur die wildernis geswerf het nie, het nie alleen die Beloofde Land misgeloop nie, maar ook God se Ewige Rus – diegene wie ongehoorsaam was, maar wel geglo het, het weliswaar toegang tot die Beloofde Land verbeur, maar hulle het wel God se ewige rus (waarvan Kanaän – die Beloofde Land, simbool was) binne gegaan - ...Net so is dit ook vandag: daar is ’n oorblyfsel wat uit genade deur God uitverkies is (Rom.11:5). 

       Wanneer God iets geskep het of iets besluit het en dit word op een of ander wyse deur óf die satan, óf die mens verdraai, beskadig, of selfs vernietig, sal God dit nié maar net gelate aanvaar nie – o nee, Hy begin onmiddellik weer om dit reg te stel – om dit te herskep, want Hy skep net eenvoudig nie iets wat maar net tot niet kan gaan nie. Dink aan ons liggame: Die sonde takel ons liggame af en aan die einde sterf dit en word dit stof, MAAR uiteindelik herskep God ons liggame en skenk Hy weer aan ons volmaakte en verheerlikte liggame! Net so gaan dit met die natuur gebeur en ook met ons gees, want die mensdom se intieme verhouding met God is deur die sonde vernietig, maar die geleentheid tot herskepping word ook deur God daargestel en stel Hy hierdie herstel beskikbaar aan elkeen wat deur Hom uitverkies is!

       Hierdie is die tweede element t.o.v. God se rus wat die Hebreërskrywer meld nl. God se besluit. Hy besluit wie gered sal word en in Sy rus sal ingaan – hier, nou en uiteindelik in die ewigheid.  Al word die mens se geloof  eerste genoem deur die skrywer, kan geen mens op grond van sy eie geloof in God se rus ingaan nie. Ons word gered op grond van God se uitverkiesingsgenade en daarna deur ons geloof wat gewerk en geskenk word deur die Heilige Gees – Joh.6:44 ~ Niemand kan na My toe kom as die Vader wat My gestuur het, hom nie na My toe trek nie; en Ek sal hom op die laaste dag uit die dood laat opstaan (sien ook: Joh.6:65).

o    Reaksie: Die derde element waaruit God se rus bestaan, is ons reaksie. V.7 begin met die woorde ~ God het immers weer ’n dag bepaal. God het dus weer ’n geleentheid aan die mens gebied om Sy rus binne te gaan. Nog ’n kans!

       Ons moet egter verstaan dat hierdie geleentheid nie onbepaald gaan bly staan nie – vir elke individu gaan hierdie kans eindig voor of met sy dood. In Gen.6:3 het God gesê dat die mens nie langer as 120 jaar sou lewe nie en in ons dag is dit veel-veel korter, daarom dat Paulus in 2 Kor.6:2b sê ~ Kyk, nou is dit die regte tyd, nou is dit die dag van redding – daar is nie tyd vir uitstel nie en bo en behalwe die feit dat die mens maar net "sóveel" jare het om te lewe, weet niemand of hy nog die dag van môre gaan sien nie en waarskynlik die heel belangrikste ~ Julle weet self maar alte goed dat die dag van die Here onverwags kom soos ’n dief in die nag (1 Tes.5:2). Daar is dus nie tyd om uit te stel en om te reageer op God se wekroep tot bekering nie – nou is die regte tyd!

6.    AARD:

       Soos reeds aan die begin aangetoon, is die rus waarvan hier gepraat word, nie die fisiese rus van die Beloofde Land (Kanaän) primêr nie, want dit was slegs ’n beeld wat gebruik was, want, ons sien in v.8 ~ As Josua hulle in die rus laat ingaan het, sou God nie daarná nog van ’n ander dag gepraat het nie. God se ware rus het dus nie deur Moses gekom nie en ook nie deur Josua, of enige ander mens nie. Dit het nét deur Jesus Christus gekom.

       God se rus is nie fisies van aard nie. Natuurlik het ons vertroue in Hom (soos ons reeds gesien het) tot gevolg dat ons verligting van spanning ens. kan ervaar, maar die aard van God se rus is egter geestelik van aard.

       Eerstens was hierdie rus vir God se Ou Testamentiese volk bedoel – v.9 ~ Daar wag dus nog steeds ’n sabbatsrus vir die volk van God, maar tweedens sê Paulus in Rom.1:16 dat hierdie rus ook vir ons bedoel is ~ Ek skaam my nie oor die evangelie nie, want dit is ’n krag van God tot redding van elkeen wat glo, in die eerste plek die Jood, maar ook die nie-Jood.

       In v.10 wys die skrywer daarop dat daar vir al die gelowiges ’n ewige Sabbatsrus wag, waar alle gelowiges sal rus van hierdie aardse geswoeg, net soos wat God gerus het nadat Hy die heelal geskep het ~ want elkeen wat in die rus van God ingaan, rus van sy werk, net soos God van Syne (v.10).

7.    OPTREDE:

       Ons perikoop word afgesluit met ’n dringende oproep tot drastiese optrede wat die skrywer rig tot sy lesers en tot ons, om ons te beywer – om ons in te span en doelgerig daaraan te werk, ten einde hierdie ewige rus van God binne te gaan. Hoe moet ons dit te doen? Vv.12-13 gee vir ons ’n paar riglyne:

o    Voorbeeld: Ons moet ’n voorbeeld stel aan andere, deur ’n lewe te lei wat nie net God verheerlik nie, maar wat ook (positief gestel) as getuienis sal dien om andere na Christus te lei en nie weg van Hom nie.

o    Die Woord: Ons moet die Woord van God bestudeer, want die Woord is ~ ... skerper as enige swaard met twee snykante en dring deur selfs tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg. Die Woord is nie net ’n instrument in  God se hand om ons tot redding te bring nie, maar dit dring ook die diepste dieptes van ons harte binne ten einde ons motiewe te deursoek en ons te help om juis aandag te skenk aan ons heiligmakingsproses, sodat ons meer en meer gelykvormig sal word aan Christus en ons derhalwe voor te berei op die ewige rus wat op hulle wag wat volhard tot die einde toe.

o    Rekenskap: Ten slotte herinner die skrywer ons daaraan dat ons rekenskap aan God sal moet doen. God is  alomteenwoordig en daar is niks wat Sy oog ontglip nie – ook nie ons optrede nie en beslis ook nie dit wat ons in ons harte koester nie. Die woorde, alles lê oop, is vertaal uit die Griekse woord, γυμνός (gymnos), wat dui op algehele naaktheid – alle mense sal volkome ontbloot voor God se Regterstoel staan.

8.    AFSLUITING:

       Geliefdes, Paulus herinner ons in 1 Tes.5:22 daaraan dat ons ...maar alte goed (weet) dat die dag van die Here onverwags kom soos ’n dief in die nag, laat ons daarom nie onverhoeds betrap word nie!

---

[1] Boodskap deur Kobus van der Walt te Vaaldriehoek Gereformeerde Baptistegemeente - Sondag, 02 September 2012